Ang pagkakadakip kay Nicolas Maduro ng mga puwersa ng Estados Unidos noong ika-3 ng Enero ay hindi lamang isang mabilis na operasyong militar; ito ang rurok ng mahigit isang dekada ng pagdurusa, korapsyon, at sistematikong pang-aabuso sa kapangyarihan.
Habang ang mundo ay nakatutok sa legalidad ng pagdakip sa isang nakaupong lider, hindi dapat malunod ang boses ng milyun-milyong Venezuelan na naging biktima ng kanyang rehimen.
Mula sa pagiging tsuper ng bus hanggang sa pagiging “kamay na bakal” ng Venezuela, ang kuwento ni Maduro ay isang babala sa panganib ng populistang awtoritarianismo.
Sa ilalim ng kanyang pamumuno, ang isang bansang may pinakamalaking reserba ng langis sa mundo ay nasadlak sa hyperinflation at talamak na kakulangan sa pagkain at gamot.
Ang kanyang pananatili sa kapangyarihan ay hindi bunga ng tiwala ng bayan kundi ng mga kwestyonableng halalan at marahas na pagsupil sa mga protesta.
Ang pagkagawad ng 2025 Nobel Peace Prize kay Maria Corina Machado ay nagsilbing hudyat na ang mata ng buong mundo ay hindi nakapikit sa kawalang-katarungan sa Venezuela. Ang pagkilalang ito sa oposisyon ay isang moral na sampal sa administrasyong Maduro, na mas piniling ipakulong ang mga kritiko kaysa pakinggan ang hinaing ng nagugutom na mamamayan.
Ang mga kaso ng crimes against humanity na iniuugnay sa Bolivarian National Guard (GNB) at ang mga akusasyon ng narco-terrorism ay hindi na lamang mga isyung lokal. Ipinapakita nito na ang soberanya ay hindi dapat ginagawang taming ng mga diktador upang makaiwas sa pananagutan.
Bagama’t magdudulot ng debate ang pakikialam ng Amerika, hindi maikakaila na ang sitwasyon sa Venezuela ay naging isang humanitarian crisis na nakaapekto sa buong rehiyon dahil sa milyun-milyong lumikas.
Ngayong nasa kamay na ng hustisya si Maduro, ang mas malaking hamon ay ang pagbangon ng Venezuela. Ang pansamantalang pamumuno sa ilalim ng pangangasiwa ng U.S. ay dapat maging mabilis, transparent, at tunay na makatao. Ang layunin ay hindi ang palitan ang isang kontrol ng panibagong kontrol, kundi ang ibalik ang kapangyarihan sa mga kamay ng mga Venezuelan na matagal nang pinagkaitan ng boses.
Ang pagbagsak ni Maduro ay paalala sa lahat ng mga nagnanais maging diktador: ang kapangyarihang hiram sa takot at dahas ay may hangganan, at sa huli, ang katarungan, gaano man katagal, ay laging nakahahanap ng paraan.
About the Author
