Hindi lamang isang simpleng problema sa paaralan ang kinakaharap natin kundi ito ay isang national emergency.
Ayon sa pinakahuling ulat ng EDCOM 2, nakapanlulumong 88 porsyento ng mga mag-aaral na pumapasok sa Grade 7 ang hindi marunong bumasa nang ayon sa kanilang antas. Isipin ninyo: sa bawat sampung estudyante sa hayskul, halos siyam ang nangangapa sa pag-unawa ng binabasa.
Nakakahiya mang aminin, tila naging “factory” ng mga functionally illiterate ang ating sistema.
Ang layunin ng K to 12 na maging literate ang bata pagdating ng Grade 3 ay nananatiling isang panaginip.
Paano naging normal na 40% hanggang 52% ng mga junior high school students ay huli ng dalawang taon o higit pa sa dapat nilang kakayahan?
Ang masakit na katotohanan, isang siglo na pala tayong nakabaon sa putik. Mula pa sa Monroe Survey noong 1925 hanggang sa EDCOM 1 noong 1991, paulit-ulit na sinasabing nasa “state of crisis” tayo.
Ngunit bakit tila walang nagbago? Ang sagot ay nasa bulok na sistema ng “mass promotion.” Sa kagustuhang magmukhang maganda ang istatistika ng paaralan, ipinapasa ang mga batang hindi pa handa.
Hinahayaan nating umakyat ng baitang ang mga estudyante kahit hindi nila kayang basahin ang sarili nilang diploma. Ito ay hindi pagtulong; ito ay unti-unting pagpatay sa kinabukasan ng kabataang Pilipino.
Ang pagiging “functionally illiterate” ay hindi lamang problema sa loob ng silid-aralan. Ito ay krisis sa kalusugan, ekonomiya, at dignidad. Ang isang Pilipinong hindi kayang umunawa ng label ng gamot o mga tagubilin sa trabaho ay isang Pilipinong pinagkaitan ng pagkakataong umasenso. Sabi nga ni Karol Mark Yee ng EDCOM 2, ito ay hamon sa ating “national survival.”
Gayunpaman, may sinag ng pag-asa sa ilalim ng National Education Plan (NatPlan) at ng ARAL Program. Ang tagumpay sa Malanday Elementary School—kung saan umakyat sa 94% ang mga batang marunong nang bumasa sa loob lamang ng kalahating taon—ay patunay na kaya nating solusyunan ang problema kung tututukan.
Ngunit hindi sapat ang mga roadmap at batas kung mananatiling tambak ng trabahong administratibo ang ating mga guro at kung hindi matatapos ang kakulangan sa mga silid-aralan at aklat.
Panahon na upang itigil ang pagpapaganda ng ulat at simulan ang tunay na pagtuturo. Kung hindi natin ito itatama ngayon, mananatili tayong bilanggo ng isang krisis na nagsimula pa noong isandaang taon na ang nakalilipas.
Wala nang puwang ang mass promotion. Ang edukasyon ay dapat tungkol sa pagkatuto, hindi lamang sa paglipat ng baitang.
About the Author
